نویسنده : سید میثم تقی زاده

اسکن راداری صورت گرفته توسط مدارگرد مریخ اکسپرس، رسوب یک اقیانوس بسیار قدیمی در قطب شمال سیاره سرخ را نشان می‌دهد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آژانس فضایی اروپا (ESA) اعلام کرد: تصاویر به دست آمده از اسکن راداری زیر سطح مریخ شواهد قوی و محکمی از وجود یک اقیانوس قدیمی بر سطح این سیاره را در اختیار محققان قرار می‌دهد.

به گفته «ولودوک کوفمان» سرپرست تیم راداری آژانس فضایی اروپا، برای اولین بار، اسکن راداری تصاویر زیرسطحی 60 تا 80 متری مریخ را منتشر کردند. رسوباتی از بستر اقیانوس و مرزهایی از ساحل در تصاویر ارسالی مدارگر اکسپرس دیده می‌شوند.

اگرچه وضعیت کنونی سطح مریخ یک بیابان خشک است، اما رسوبات بستر اقیانوسی و مرزهای ساحلی نشان می‌دهد که گذشته مریخ دارای آب بوده است.

محققان معتقدند در طول تاریخ حیات سیاره مریخ، دو اقیانوس بر سطح آن تشکیل شده‌اند که یکی از آنها در حدود چهار میلیارد سال قبل زمانی که وضعیت گرمایی بر سطح سیاره غالب بود،‌ وجود داشته است.

دومین اقیانوس نیز 3 میلیارد سال قبل تشکیل شده است. محققان معتقدند آب موجود بر سطح سیاره سرخ احتمالا یک میلیون سال قبل با نفوذ به سطح زیرین یخ زده یا پس از تبدیل به بخار وارد جو شده است.

«جرمی موگینو» محقق موسسه سیاره شناسی و اختر فیزیک گرنوبل فرانسه می‌گوید: در صورت تأیید وجود آب در گذشته سیاره سرخ، احتمالا اعماق سیاره پر از یخ است.

احتمال وجود اقیانوس بر سطح مریخ پیش از این نیز مطرح شده بود، اما شواهد مستدلی در این خصوص بدست نیامده بود.


منبع: ایسنا

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده
به خاطر این جمله ی هاوکینگ  که ادامه ی زیر سوال بردن خدایان داستان های باستانی در فصل های مختلف  کتاب طرح عظیمه می گن هاوکینگ تو کتابش خدا رو رد کرده واقعا خنده داره
((قوانین بر این دنیا حاکم اند خدایان یا شیازین نمی توانند در کارکرد جهان مداخله کنند.))
جالب اینجاست در چند خط بعدی در فصل آخر کتاب خود هاوکینگ نوشته :((این دیدگاه پذیرفته است که ذات مستقلی وجود دارد که به خالق احتیاجی ندارد و این ذات مستقل خدا نامیده می شود.))
حرف این دانشمند بزرگ  فقط اینه که میشه از راه علم به پرسش های بنیادین رسید که خداییش میشه فقط زمان می بره...
بهتر نیست بدون اطمینان از یک مساله اون رو عنوان نکنیم ...


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

آغاز سفر به مریخ، موفقیت در كاهش مبتلایان به ایدز و شناخت بهتر تاریخچه انسان به كمك تعیین توالی ژنتیكی تنها یك روی سكه دستاوردهای دنیای علم در سال 2011 میلادی است.

سال 2011 همانند سیاست و اقتصاد، برای دانش نیز سال تغییرات بنیادی بود كه تاثیرات آن تا ده‌ها سال برجا می‌ماند. ایالات متحده سه نشان باارزش قدرت علمی خود را از دست داد: برنامه شاتل‌های فضایی، برخورددهنده ذرات تواترون و سود بی‌شمار پرفروش‌ترین داروی جهان، هر سه به پایان رسید.

ولی این سال همچنین شاهد نشانه‌هایی از آینده دانش هم بود: امید به این كه بعد از بهار عربی پژوهش‌ها غنچه كنند، واكسن‌های ارزان‌قیمت راه خود را به آفریقا باز كنند و اولین محصولات توالی ژنی در بیمارستان‌ها به كارگرفته شوند. البته همه این‌ها تحت‌الشعاع شوك‌های سه‌گانه زمین‌لرزه، سونامی و ذوب جزئی راكتور هسته‌ای در ژاپن و كاهش پیوسته حمایت مالی از سرمایه‌گذاری‌های علمی در كشورهای درگیر بحران مالی قرار گرفت. نیچر، معتبرترین نشریه علمی جهان مسیر پیشرفت دانش را در سال 2011 میلادی چنین روایت می‌كند:

 

برترین كشورها در تولید علم

 

ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

 تیمی از محققان آمریكایی متد جدیدی را برای بررسی برخورد ستارگان به سیاهچاله‌ها ارائه كردند كه می‌تواند به دانشمندان در كشف ماده تاریك كمك كند

به گزارش خبرگزاری مهر، سیاهچاله‌های نخستین می‌توانند از میان ستارگان عبور كرده و لرزش‌هایی را بر روی سطوح ستاره ایجاد كنند. دانشمندان دانشگاه پرینستون و دانشگاه نیویورك دریافتند كه با ردیابی این لرزش‌ها كه با دستگاه‌های كنونی قابل مشاهده هستند می‌توان در جهان به دنبال ماده تاریك گشت.

برپایه مدل‌های تئوریك فعلی، سیاهچاله‌های نخستین كه باقیمانده‌های بیگ بنگ (انفجار بزرگ) هستند از خواص ماده تاریك برخوردارند اما تاكنون هرگز رصد نشده‌اند.

در این تحقیقات جدید، دانشمندان نتایج قابل مشاهده مسیر حركت یك سیاهچاله نخستین را به سمت یك ستاره شبیه سازی كردند.

اگر سیاهچاله‌های نخستین واقعاً منابع ماده تاریك باشند به شدت این احتمال وجود دارد كه با 100 میلیارد ستاره‌ای كه در كهكشان راه شیری پراكنده شده‌اند برخورد داشته باشند.

در تفاوت با یك سیاهچاله عظیم، یك سیاهچاله نخستین ستاره را نمی‌بلعد اما در زمان عبور از میان ستاره، به شدت در سطح آن لرزش ایجاد می‌كند.

به گفته این محققان، با افزایش تدریجی تعداد تلسكوپ‌ها و ماهواره‌هایی كه به مطالعه بر روی ستارگان دور در كهكشان راه شیری می‌پردازند احتمال رصد یك سیاهچاله نخستین كه درحال عبور از میان یك ستاره است تقویت می‌شود و این مدل رایانه‌ای جدید می‌تواند یك متد دقیق برای كشف ماده تاریك برپایه این رصدها را ارائه كند.

این دانشمندان اظهار داشتند: "اگر ستاره شناسان تنها خورشید را به طور مرتب رصد كنند شانس رصد یك رویداد مشابه شبیه سازی‌های ما خنده دار می‌شود اما جامعه نجومی درحال حاضر هزاران ستاره را زیر نظر دارد كه این می‌تواند درصد كشف ماده تاریك را با استفاده از این متد افزایش دهد."

منبع: همشهری


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: دوشنبه 4 مهر 1390 01:38 ب.ظ

نویسنده : سید میثم تقی زاده

دانشمندان در مرکز تحقیقات هسته ای سرن در شهر ژنو می‌گویند که پس از سنجش سرعت ذرات بنیادی پی برده اند که این ذرات سرعتی بیشتر از نور دارند، نتیجه ای که با یکی از قوانین اساسی فیزیک مغایرت دارد.

این نتیجه پس از آن به دست آمده است که ذرات بنیادی از مرکز تحقیقاتی سرن به یک آزمایشگاه دیگر واقع در هفتصد کیلومتری این آزمایشگاه پرتاب شد.

دانشمندان در مرکز تحقیقات هسته ای سرن می‌گویند که از این نتیجه تعجب کرده اند و از دیگر دانشمندان هم خواسته اند که مستقلا این آزمایش را مورد بررسی و تائید قراردهند.

اگر نتیجه این آزمایش تایید شود بخشی از تئوری نسبیت آلبرت انیشتن که می گوید سرعتی بالاتر از سرعت نور وجود ندارد، نقض خواهد شد.


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده
آفتاب:  استفان هاوکینگ فیزیکدان مشهور انگلیسی که به تازگی در نشریات و برنامه‌های تلویزیونی در رابطه با عجایب علم فیزیک و سفر در زمان اظهار نظرهای قابل توجهی ارائه می‌کند به تازگی در قالب مقاله‌ای به بررسی شیوه‌های ممکن برای سفر در زمان پرداخته است که بخشی از آن در نشریه ان‌بی‌سی به این شکل منتشر شده است:

بعد چهارم

نظریه اول هاوکینگ بر این اساس مطرح شده است که باید زمان را در قالب یک بعد، مانند طول، عرض و یا ارتفاع در نظر گرفت. وی در مثالی می‌گوید: "در هنگام رانندگی به سوی جلو حرکت می‌کنید، این یک جهت است، به سمت راست یا چپ دور می‌زنید، این جهتی دیگر است، جهت سوم زمانی است که بر روی یک جاده کوهستانی حرکت می‌کنید و بعد چهارم در چنین سفری زمان است."

هاوکینگ می گوید: "فیلم‌هایی با مضمون سفر در زمان معمولا ماشین‌های عظیم و پر مصرفی را نشان می‌دهند که مسیری را در میان بعد چهارم گشوده و تونلی را در دل زمان باز می‌کند. مسافر زمان نیز خود را برای تجربه‌ای ناشناخته آماده کرده و وارد این تونل شده و آنگاه در ناکجاآبادی ظاهر می‌شود. شاید مفهوم کلی چنین شیوه ای کاملا بعید و کاملا متفاوت از واقعیت به نظر آید اما ایده کلی آن چندان غیر عقلانی نیست.

"در واقع قوانین فیزیک با ایده سفر در زمان از طریق درگاه هایی به نام "کرم چاله" انطباق دارند. این درگاه‌ها در اطراف ما پراکنده‌اند تنها به دلیل کوچک بودن امکان مشاهده آنها وجود ندارد. این حفره‌ها در گوشه‌های پنهان فضا و زمان خود را نمایان می‌کنند. هیچ چیز مسطح و جامد نیست، در صورتی که از فاصله‌ای بسیار نزدیک به هر جسمی نگاه کنید حفره‌ها و چین خوردگی‌هایی را می‌توان در آن مشاهده کرد. این یکی از اصول بنیادین فیزیک است که شامل حال زمان هم می‌شود."


ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

PASADENA, Calif. – Astronomers studying observations taken by NASA's Wide-field Infrared Survey Explorer (WISE) mission have discovered the first known "Trojan" asteroid orbiting the sun along with Earth.

Trojans are asteroids that share an orbit with a planet near stable points in front of or behind the planet. Because they constantly lead or follow in the same orbit as the planet, they never can collide with it. In our solar system, Trojans also share orbits with Neptune, Mars and Jupiter. Two of Saturn's moons share orbits with Trojans.

Scientists had predicted Earth should have Trojans, but they have been difficult to find because they are relatively small and appear near the sun from Earth's point of view.

"These asteroids dwell mostly in the daylight, making them very hard to see," said Martin Connors of Athabasca University in Canada, lead author of a new paper on the discovery in the July 28 issue of the journal Nature. "But we finally found one, because the object has an unusual orbit that takes it farther away from the sun than what is typical for Trojans. WISE was a game-changer, giving us a point of view difficult to have at Earth's surface."

The WISE telescope scanned the entire sky in infrared light from January 2010 to February 2011. Connors and his team began their search for an Earth Trojan using data from NEOWISE, an addition to the WISE mission that focused in part on near-Earth objects, or NEOs, such as asteroids and comets. NEOs are bodies that pass within 28 million miles (45 million kilometers) of Earth's path around the sun. The NEOWISE project observed more than 155,000 asteroids in the main belt between Mars and Jupiter, and more than 500 NEOs, discovering 132 that were previously unknown.

The team's hunt resulted in two Trojan candidates. One called 2010 TK7 was confirmed as an Earth Trojan after follow-up observations with the Canada-France-Hawaii Telescope on Mauna Kea in Hawaii.

The asteroid is roughly 1,000 feet (300 meters) in diameter. It has an unusual orbit that traces a complex motion near a stable point in the plane of Earth's orbit, although the asteroid also moves above and below the plane. The object is about 50 million miles (80 million kilometers) from Earth. The asteroid's orbit is well-defined and for at least the next 100 years, it will not come closer to Earth than 15 million miles (24 million kilometers). An animation showing the orbit is available at: http://www.nasa.gov/multimedia/videogallery/index.html?media_id=103550791 .

"It's as though Earth is playing follow the leader," said Amy Mainzer, the principal investigator of NEOWISE at NASA's Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, Calif. "Earth always is chasing this asteroid around."

A handful of other asteroids also have orbits similar to Earth. Such objects could make excellent candidates for future robotic or human exploration. Asteroid 2010 TK7 is not a good target because it travels too far above and below the plane of Earth's orbit, which would require large amounts of fuel to reach it.

"This observation illustrates why NASA's NEO Observation program funded the mission enhancement to process data collected by WISE," said Lindley Johnson, NEOWISE program executive at NASA Headquarters in Washington. "We believed there was great potential to find objects in near-Earth space that had not been seen before."

NEOWISE data on orbits from the hundreds of thousands of asteroids and comets it observed are available through the NASA-funded International Astronomical Union's Minor Planet Center at the Smithsonian Astrophysical Observatory in Cambridge, Mass.

JPL manages and operates WISE for NASA's Science Mission Directorate in Washington. The principal investigator, Edward Wright, is a professor at the University of California, Los Angeles. The mission was selected under NASA's Explorers Program, which is managed by the agency's Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Md. The science instrument was built by the Space Dynamics Laboratory in Logan, Utah.

The spacecraft was built by Ball Aerospace & Technologies Corp., Boulder, Colo. Science operations and data processing take place at the Infrared Processing and Analysis Center at the California Institute of Technology in Pasadena. Caltech manages JPL for NASA.

For more WISE information visit: http://www.nasa.gov/wise .

Whitney Clavin 818-354-4673
Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif.
whitney.clavin@jpl.nasa.gov

Trent J. Perrotto 202-358-0321
Headquarters, Washington
trent.j.perrotto@nasa.gov



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

 

ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

---

اِریخ كاركوشكا (Erich Karkoschka)، محقق دانشگاه آریزونا نخستین اندازه‌گیری دقیق را انجام داد و به این نتیجه رسید كه یك روز در نپتون برابر است با:  15 ساعت و 57 دقیقه و 59 ثانیه.

از زمان گالیله كه برای نخستین بار لكه‌ی سرخ مشتری را رصد كرد تا امروز این اندازه‌گیری یكی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌ها در اندازه‌گیری دوره‌ی چرخش یك سیاره‌ گازی محسوب می‌شود.

برخلاف سیاره‌های سنگی كه به نظر می‌رسد مانند توپ‌هایی صلب به شیوه‌ای ساده حول می‌چرخند سیاره‌های گازی بیشتر شبیه به حباب‌های عظیمی از مایع رفتار می‌كنند. دانشمندان بر این باورند كه سیاره‌های گازی عمدتاً از یخ و گاز در اطراف هسته‌ی كوچك جامدی تشكیل شده‌اند و به همین علت چرخش آن‌ها با پیچیدگی‌هایی همراه است. این پیچیدگی‌ها اندازه‌گیری دقیق دوره‌ی چرخش را برای منجمان سخت می‌كند.

در دهه‌ی 1950 میلادی هنگامی كه نخستین رادیو تلسكوپ حرفه­ای ساخته شد منجمان متوجه شدند كه مشتری امواج رادیویی از خود ساطع می‌كند. این امواج از میدان مغناطیسی حاصل از چرخش هسته‌ی داخلی سیاره ساطع می‌شدند. اما هیچ نشانه‌ای از گسیل این امواج از سیاره‌های گازی دیگر  بدست نیامد زیرا بادهای خورشیدی این امواج را از بین می‌برند و آن‌ها هرگز به زمین نمی‌رسند.

برای اندازه‌گیری امواج رادیویی لازم بود فضاپیماهایی به این سیاره‌ها فرستاده شود . هنگامی كه ویجر 1 و 2 از كنار زحل می‌گذشتند امواج رادیویی این سیاره را ثبت كردند. همین‌طور توانستند از اورانوس و نپتون نیز امواجی دریافت كنند. دانشمندان با توجه به این موضوع گمان كردند كه دوره‌ی چرخش این سیاره‌ها را به درستی تخمین زده‌اند. اما 15 سال بعد هنگامی كه كاسینی به زحل رسید امواج رادیویی كه ثبت می‌كرد نسبت به گذشته 1 درصد تفاوت داشت. برای سیاره‌ای با جرم زحل عیرممكن بود كه این یك درصد در این فاصله زمانی كوتاه ایجاد شود. زیرا سیاره‌های گازی عظیم به اندازه‌ی كافی اندازه‌حركت زاویه‌ای دارند تا برای میلیاردها سال دوره‌ی چرخش ثابتی داشته باشند.

نكته‌ی عجیب‌تر این بود كه كاسینی نشان داد كه قطب شمال و جنوب زحل با سرعت‌های متفاوتی می‌چرخند. و این زمانی بود كه دانشمندان متوجه شدند میدان مغناطیسی مِلاك مناسبی برای سنجش دوره‌ی چرخش نیست.

به جای استفاده از فضاپیمایی چند میلیارد دلاری، كاركوشكا تصویرهای قدیمی تلسكوپ فضایی هابل را، از 20 سال پیش تا به حال، بررسی كرد. با صبر و اراده‌ای قوی در بیش از 500 تصویر عارضه‌های متمایز و مهم را دنبال و جزئیات را ثبت كرد. دانشمندان بسیاری پیش از او این تصویرها را تحلیل كرده بودند اما هیچ‌كدام 500 تصویر را دنبال نكرده بودند.

كاركوشكا پس از بررسی متوجه شد كه چرخش نپتون سریع‌تر از آن‌ مقداری است كه از اطلاعات ویجر بدست آمده و دو عارضه‌‌ی سطحی آن بسیار یكنواخت و پیوسته در حال چرخش‌اند. چرخش منظم این دو نشان‌‌دهنده‌ی ارتباط آن‌ها با سطح داخلی نپتون بود اگرچه علت و چگونگی این ارتباط هنوز مشخص نیست.

پس از این نتیجه‌ها كاركوشكا تصویرهای ویجر را كه در سال 1989/1368 از نپتون گرفته شده بود را بررسی كرد زیرا این تصویرها از كیفیت بهتری نسبت به تصویرهای هابل برخوردار بودند. او به دنبال عارضه‌های دیگری بود كه نزدیك به این دو عارضه‌ی اصلی بودند. شش عارضه‌ی دیگر نیز یافت شد كه همه با سرعتی مشابه با موارد قبلی می‌چرخیدند و بر اساس سرعت همین عارضه‌ها او توانست دوره‌ی چرخش نپتون را اندازه بگیرد. 

منبع: ماهنامه نجوم


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

مدار زمین، بهترین گزینه برای انجام تحقیقات فضایی و ارسال ماهواره به حساب می‌آید و همین مسئله موجب شده تا این بخش از فضا میزبان انبوهی از ماهواره‌های مخابراتی و نظامی و مدار‌گرد‌ها شود. رساندن ماهواره به مدار زمین و کنترل و هدایت آن در این بخش از فضا آسان و امکان دریافت ضعیف‌ترین سیگنال‌ از تجهیزاتی چون تلفن‌های ماهواره‌ای، فراهم است و به همین دلیل ما شاهد افزایش "ترافیک فضایی" در مدار زمین هستیم و البته افزایش موارد تصادفات فضایی و زباله‌های فضایی.

---

مدار زمین، بهترین گزینه برای انجام تحقیقات فضایی و ارسال ماهواره به حساب می‌آید و همین مسئله موجب شده تا این بخش از فضا میزبان انبوهی از ماهواره‌های مخابراتی و نظامی و مدار‌گرد‌ها شود. رساندن ماهواره به مدار زمین و كنترل و هدایت آن در این بخش از فضا آسان و امكان دریافت ضعیف‌ترین سیگنال‌ از تجهیزاتی چون تلفن‌های ماهواره‌ای، فراهم است و به همین دلیل ما شاهد افزایش "ترافیك فضایی" در مدار زمین هستیم و البته افزایش موارد تصادفات فضایی و زباله‌های فضایی.

هم اكنون، قطعات سرگردان و ماهواره‌های از كار افتاده بسیاری در فضا وجود دارند كه كاملا غیر قابل كنترل بوده و با سرعت سرسام‌آوری در حال حركت در فضا هستند و برخورد آنها با هر ماهواره‌ای می‌تواند موجب خارج شدن ماهواره از مدار شود.

براساس آمار منتشر شده توسط سازمان فضایی اروپا¹ (ESA)، میزان زباله‌های فضایی در مدار زمین طی دهه گذشته، دو برابر شده است. بسیاری از كارشناسان هشدار می‌دهند كه اگر روند كنونی تولید و گسترش زباله‌های فضایی در سال‌های آینده تداوم یابد، به زودی باید منتظر غیر قابل عبور شدن مدار زمین برای هر شیء خارجی شامل سفینه‌های فضایی و ماهواره‌ها باشیم.

با این همه، نشانه‌های مثبتی نیز در این میان وجود دارد كه ما را نسبت به آینده خوش‌بین می‌سازد. بنا به گزارش اداره امنیت ملی فضا² در پنتاگون میزان تصادفات فضایی در سال‌های اخیر كمی كاهش یافته كه یكی از عوامل آن، بهبود فناوری پرتاب موشك به فضا و جداشدن راكت‌های حامل ماهواره‌ها پیش از رسیدن به مدار زمین بوده است.

از سویی دیگر با پایان یافتن جنگ سرد و فروكش كردن تب مسابقه فضایی، از تعداد ماهواره‌های ارسالی به فضا تا حد زیادی كاسته شده است. اما با زباله‌های قبلی چه باید كرد؟

 

ایمن‌سازی فضا

وزارت دفاع آمریكا از چند سال قبل برنامه‌ای سری موسوم به Stratcom را به مرحله اجرا درآورد كه هدف از آن، تهیه نقشه‌ای از فضا و مدار زمین بود كه در آن هرگونه شیء خارجی اعم از ماهواره‌های در حال فعالیت و مدارگرد‌های غیرفعال شناسایی و محل استقرار یا حركت آنها تعیین شده بود. به عقیده بسیاری از كارشناسان، استفاده از اطلاعات این سیستم می‌تواند تا حد زیادی از بروز تصادفات فضایی بكاهد. این سیستم دقیقا شبیه سیستم ناوبری هواپیما‌ها و رادار‌های برج كنترل فرودگاه‌ها عمل می‌كند البته در مقیاس‌های فضایی، بنابراین، علاوه بر شناسایی اشیای موجود در فضا می‌توان هر ماهواره جدید پرتاب شده به فضا را به سرعت ردیابی و در مورد آن اطلاع‌رسانی كرد.

اما این كار به تنهایی كافی نیست و می‌بایستی چاره‌ای اساسی برای معضل زباله‌های سرگردان در فضا پیدا كرد. ایده‌های بسیاری در ارتباط با جمع‌آوری و از بین بردن زباله‌های فضایی مطرح شده است كه یكی از قابل توجه‌ترین آنها توسط ارتش آمریكا پیشنهاد شد و مبتنی بر جمع‌آوری زباله‌های فضایی با كمك لیزر‌های زمینی بود. براساس این طرح، لیزر‌های زمینی متعددی به سوی اشیای سرگردان در فضا هدف‌گیری شده و مدار حركتی آنها را تا 10 سانتی متر جابه‌جا می‌كنند. با نزدیك‌تر شدن این قطعات به همدیگر و انباشته شدن آنها، یك نوع "زباله‌دانی فضایی" به وجود می‌آید و بدین‌ترتیب از احتمال برخورد ماهواره‌ها با زباله‌های فضایی تا حد زیادی كاسته خواهد شد. پیشنهاد‌دهندگان این طرح مدعی هستند كه طی سه سال فعالیت لیزر‌های زمینی می‌توان كل قطعات سرگردان در فضا را تا بدان حد جابه‌جا كرد كه وارد اتمسفر شده و از بین بروند.

یكی دیگر از طرح‌های مرتبط با مدیریت زباله‌های فضایی را شركت الاینت تك سیستم³ در مینیاپولیس پیشنهاد داده است. این شركت در حال طراحی ماهواره‌های فوق‌العاده محكم و به اصطلاح "زره‌پوش" است كه به دلیل برخوردار بودن از چندین لایه حفاظتی ضد ضربه می‌توانند در برخورد با زباله‌های فضایی آنها را متلاشی و به ذرات ریز بی‌خطر تبدیل كنند.

علاوه بر این دو طرح ابتكاری، سازمان‌های فضایی اروپا و آمریكا در حال مطالعه روی گزینه دیگری هستند كه برای آنها جذاب‌تر و آینده‌دار‌تر است و آن چیزی نیست مگر استفاده از روبات‌ها برای جمع‌آوری قطعات سرگردان در فضا. ماموریت‌های روباتیك در بخش‌های مختلف تحقیقات فضایی دارای اولویت‌ نخست است و به همین دلیل، بیشتر مورد توجه سیاست‌گذاران عرصه فضا‌ قرار می‌گیرد. براساس یكی از طرح‌های پیشنهاد شده در مدیریت روباتیك زباله‌های فضایی، یك سری روبات‌های مجهز به راكت‌های قدرتمند به مدار زمین فرستاده می‌شوند و پس از شناسایی زباله‌ها و قطعات سرگردان در فضا، آنها را با راكت مورد هدف قرار داده و از بین می‌برند. در صورت اصابت راكت به قطعات سرگردان، آنها به ذرات كوچكی تبدیل خواهند شد كه یا به صورت خودكار در یك نقطه متمركز می‌شوند و یا پس از ورود به جو زمین نابود می‌شوند.

در مجموع،‌ تمام این پیشنهادات و طرح‌ها روی میز سازمان‌های فضایی جهان قرار دارد و همه دست‌اندركاران این عرصه نیز از مخاطرات و چالش‌های مرتبط با زباله‌های فضایی آگاهند. ماهواره‌های مخابراتی، هواشناسی و جاسوسی دارای آنچنان اهمیت بالایی در دنیای امروز هستند كه حفاظت از آنها در برابر تصادفات فضایی هم از نظر مالی و هم از نظر عملیاتی توجیه‌پذیر است.

 منبع: دانشمند

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

پلوتو تنها سیاره‌ منظومه شمسی است كه توسط یك كودك نامگذاری شده است. بعد از این كه این سیاره در سال 1930 كشف شد، یك دختر 11 ساله كه در آكسفورد زندگی می‌كرد پیشنهاد كرد كه این سیاره را به نام خدای سرزمین اموات نامگذاری كنند. پدربزرگ وی این پیشنهاد را به رصدخانه ‌Lowell اعلام كردند و مورد پذیرش قرار گرفت.

اندازه پلوتو كوچك‌تر از دو سوم ماه زمین است و به علت همین كوچكی، بسیاری دانشمندان آن را اصلا سیاره به حساب نمی‌آوردند. در سال 1999 گروهی از دانشمندان مجددا پلوتو را در گروه سیارات دسته بندی كردند.

در اوت 2006 رسما رده بندی سیاره پلوتو به سیاره كوتوله تغییر كرد و با این طبقه بندی جدید، اكنون منظومه شمسی به جای 9 سیاره، 8 سیاره دارد.

تنها فضا پیمایی كه تاكنون به پلوتو نزدیك شده تلسكوپ فضایی هابل است كه توانسته تصاویری از پلوتو و قمرهای آن بگیرد و در اختیار دانشمندان برای مطالعه قرار دهد. به علت فاصله زیاد پلوتو، اطلاعات ما در باره آن بسیار اندك است.

وزن در پلوتو

به علت كوچكی پلوتو، وزن در آن بسیار كاهش می‌یابد به طوری كه اگر وزنه‌ای روی زمین 32 كیلوگرم باشد، وزن آن روی پلوتو 2/5 كیلوگرم می‌شود.

قمرهای پلوتو

پلوتو 3 قمر دارد. بزرگ‌ترین قمر پلوتو كارن نام دارد. كارن از پلوتو هم كوچك‌تر است به همین دلیل پلوتو و كارن باهم یك سیستم دوتایی را تشكیل می‌دهند. دو قمر دیگر پلوتو عبارتند از: هیدرا و نیكس

منبع: همشهری

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

محققان دریافته اند یکی از پروتئینهای موجود در چشم انسان زمانی که در چشم حشرات قرار می گیرد نسبت به میدان مغناطیسی واکنش نشان داده و مانند قطب نما عمل می کند.

ادامه مطلب

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

---

دانشمندان موسسه تكنولوژی كالیفرنیا به سرپرستی "رابرت كوئیمبای" یك نوع كاملا متفاوت از ابرنواخترهایی كه تاكنون شناخته شده اند را كشف كردند.

 

ابرنواخترها از ستارگان مرده و یا در اثر برخورد میان دو ستاره به وجود می آیند. انفجار این ابرنواخترها تاكنون رصد نشده بودند چون در جهان، آنچنان حجم بالایی از نور را منتشر می كنند كه شدت آن تقریباً برابر با نور سراسر كهكشانی است كه میزبان آنها است.

 

ستاره شناسان، ابرنواخترها را برپایه نوع پرتوی كه تابش می كنند طبقه بندی می كنند این پرتوها همانند ردیاب و آشكارساز تركیبات شیمیایی این اجرام آسمانی عمل می كنند.

 

این كارت شناسایی به زوال رادیواكتیوی عناصر ساخته شده در طول انفجار ابرنواختری، شوك گرمایی داخل ستاره و یا تعامل میان گرد و غبار ستاره ای و ماده پیرامون ستاره بستگی دارد. برای مثال، یك ابرانواختر نوع "یك- آ" زمانی كه باقی مانده یك ستاره مرده ماده ستاره مجاور خود را جذب كند به وجود می آید و با ردیابی هیدروژن قابل شناسایی است.

 

ابرنواختر نوع دو نیز كه محتوی هیدروژن است زمانی كه هسته یك ستاره عظیم بر روی خود منفجر شود شكل می گیرد
این درحالی است كه اكنون به نظر می رسد هیچ یك از فرایندهای ارائه شده نمی توانند درباره تشكیل این 6 ابرنواختر جدید توضیح بدهند.

 

این ابرنواخترهای تازه كشف شده، به جای اینكه محتوی هیدروژن باشند دارای اكسیژن هستند و در یك مدت زمان طولانی دسته پرتوهای ماوراء بنفش آزاد می كنند.

 

براساس گزارش نیچر، این دانشمندان از این 6 ابرنواختر، 4 مورد را بین سالهای 2009 و 2010 با استفاده از تلسكوپ "اوشین" در رصدخانه "مونته پالومار" كالیفرنیا كشف كردند.

 

ویژگی این ابرانواخترها نور زیاد و طولانی آنها است به طوریكه نور حاصل از انفجار آنها 10 برابر درخشان تر و پر قدرت تر از ابرنواخترهایی است كه تاكنون طبقه بندی شده اند.

منبع: كنجكاو


دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : سید میثم تقی زاده

---

این نمایش تازه كه از قضا حضور پر رنگ زمین و زهره را به عنوان نقش‌های اصلی صحنه به رخ دوستداران فضا می‌كشد، سناریوی تاریخی بكر و جالبی دارد كه ماجرای آن به گذشته‌های دور و جریانات مربوط به روزهای آغازین منظومه شمسی برمی‌گردد و روایت دیگری از تولد و شكل‌گیری سیاره سرخ را بازگو می‌كند كه زمین و زهره به عنوان ستاره‌های اصلی و جریان‌ساز آن معرفی می‌شوند. یافته‌های جدید از تولد سیاره مریخ، حكایت از آن دارد كه زمین و زهره در روزهای پرآشوب آغاز حیات منظومه شمسی و در گیرودار برخوردهای شدید سیاره ساز معمول آن روزگار ممكن است در نقش ناجی مریخ نو رسیده ظاهر شده و این سیاره را در برابر حملات خارجی محافظت و حمایت كرده باشند.

البته اخترشناسان از كم و كیف وقوع این جریان اطلاعی ندارند، اما از قرار معلوم مریخ در كارزار سرنوشت‌سازی كه سیارات دیگر منظومه درگیرش بوده‌اند، شركت نداشته است و همین بیرون نشستن مریخ از بازی میلیاردها سیاره‌ای كه علامت مشخصه ایام اولیه عمر منظومه شمسی است، باعث نجاتش از مهلكه و تداوم بقای آن به صورت یك سیاره جنینی خرد، نسبتا تغییر نیافته و به سرعت شكل گرفته می‌شود. به اعتقاد محققان این یافته معمای مریخ را كه از گذشته‌های دور با عنوان خدای جنگ نامیده ‌شده در حالی كه در كارزار بزرگ منظومه شمسی غیبت داشته، پیچیده‌تر می‌كند. اما چرا چهارمین سیاره خورشید تا این حد كوچك است؟

به اعتراف محققان تلاش برای پیدا كردن توضیحی مناسب درباره اندازه كوچك مریخ همیشه بی‌نتیجه بوده و به دنبال آن هاله‌ای از تصورات ذهن ستاره‌شناسان و محققان را فراگرفته است.

در این میان كار جالب توجه محققان جهت یافتن توضیحی مناسب برای كوچكی مریخ به تاكتیك اتخاذی آنها برمی‌گردد كه مدت زمان شكل گرفتن این سیاره را هدف‌گیری می‌كند. به بیان دیگر آنها قصد دارند از راه تعیین سرعتی كه فرآیند تشكیل مریخ سپری كرده است به راز كوچك ماندن آن برسند. البته حل كردن معادله سرعت شكل‌گیری مریخ در زمره مطالعات پر ابهام و بسیار دقیق علمی به حساب می‌آید و به اذعان محققان، این تحقیق مستلزم تجزیه و تحلیل‌های موشكافانه و پر زحمتی درخصوص مواد رادیو اكتیو حاضر در 20 شهاب سنگ مریخ و همچنین مطالعات و بررسی‌های تطبیقی از 30 نرمه شهاب سنگ است كه تصور می‌شود آثار و بقایای پسمانده از روزهای اولیه منظومه شمسی باشند.

با در اختیار بودن چنین نسبتی از عناصر ردیاب رادیواكتیو كه امكان گسترده‌ای را برای مطالعه دیرینه‌شناسی فراهم می‌آورد، دانشمندان برای تعیین این كه مریخ با چه سرعتی شكل گرفته است، مسیر پژوهش را متوجه شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای كردند. مطابق خروجی مدل‌سازی‌ها كه اعداد و ارقام جالب توجهی را به سیاره سرخ نسبت می‌دادند، مریخ ظرف 8‌/‌1 میلیون سال ـ یا كمتر ـ به نصف اندازه فعلی خود رسیده است. جالب اینجاست كه در مقابل، سیاره زمین كه اندازه‌ای نزدیك به دو برابر مریخ دارد، 50 تا 100 میلیون سال زمان برای شكل گرفتن صرف كرده است.

نكته: به نظر می‌رسد زمین و زهره مدام اشیا و اجرام خارجی را از مریخ منحرف می‌كرده‌اند و به این ترتیب اشیا قبل از آن كه مجال درآمیختن و یكی شدن با پیكره مریخ را پیدا كنند به احتمال زیاد رو به بیرون متفرق و پراكنده شده‌اند

به اعتقاد محققان اختلاف كلیدی میان اجرام این دو سیاره نشان از دسترسی داشتن زمین به مواد جدید دارد. بخش عمده زمین از انباشتن و توده شدن لاشه اجرام خارجی به وجود آمده و به بیان دیگر زمین به لطف اخترواره‌ها و دیگر اجرام سماوی كه با سطحش تصادم كرده‌اند بزرگ‌تر شده است، اما در حالی كه زمین با اشتهای زیادی به فربه كردن خود با كمك برخوردهای سیاره‌ای پرداخته، مریخ دچار قحطی و محرومیت بوده و در واقع به دلیل همین كمبودها كوچك مانده است.

در همین رابطه علی پورمند، محقق دانشگاه میامی در بیان نتایج شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای به موضوع جالب توجهی در مورد پرونده محرومیت مریخ اشاره می‌كند. براساس نظریه این دانشمند و مطالعه‌های رایانه‌ای به نظر می‌رسد زمین و زهره مدام اشیا و اجرام خارجی را به دور از مریخ منحرف می‌كرده‌اند و به این ترتیب اشیا قبل از آن كه مجال درآمیختن و یكی شدن با پیكره مریخ را پیدا كنند به احتمال زیاد رو به بیرون متفرق و پراكنده شده‌اند. به اعتقاد پورمند این وضعیت نشان می‌دهد كه مریخ بازمانده خوش اقبالی بوده و از مهلكه تصادم با سایر اجرام سماوی مشابه جان سالم به در برده است.

به اعتقاد محققان، حالا كه امكان جذب اجرام دیگر به سمت مریخ منتفی شده به نظر می‌رسد رشد مریخ و رسیدن این سیاره به اندازه فعلی‌اش به معنا و مفهوم آن است كه گرمای حاصل از زوال آلومینیوم رادیو اكتیو 26ـ دیگر عنصر حاضر در اوایل عالم ـ برای تبدیل موقت مریخ به اقیانوسی از ماگما فرصت زمانی داشته است. در حقیقت این مسأله كه سیاره‌ای به صورت یك كره جامد یا مذاب شكل گرفته باشد به عنوان وجه تمایز مهمی برای مریخ در نظر گرفته می‌شود. از همین رو، آنچه بر سطح سیاره مشاهده می‌شود می‌تواند از زمین‌شناسی سیاره در مقیاس وسیع تأثیر گرفته باشد و فرقی نمی‌كند كه این سیاره از اقیانوسی از ماگما تشكیل شده باشد. محققان این نتیجه‌گیری جالب و تأمل برانگیز را كه تا همین جای كار، توجه زیادی را به خود معطوف ساخته است به عنوان یك خروجی بسیارمهم تحقیقات مفصل‌شان معرفی كرده‌اند.

در این میان موضوع رشد مریخ و عوارض و پیامدهای سیاره‌ساز آن از منظر امكان میزبانی حیات نیز جای بحث و نظر دارد. البته محققان هنوز وارد این بحث نشده‌اند و این موضوع را كه رشد سریع مریخ بر شانس این سیاره برای میزبانی حیات تأثیر داشته است یا نه را معلوم نمی‌دانند. با این وصف محققی همچون پورمند نیز با بیان این‌كه هرسیاره‌ای تاریخچه تكاملی متفاوتی دارد، معتقد است یك مقیاس زمانی مختصر از رشد و به هم پیوستگی می‌توانسته به‌طور بالقوه‌ای مجال تكامل و تحول زودتر را برای حیات روی مریخ فراهم كند.

منبع: جام جم

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -



تعداد کل صفحات : 2 1 2